Czy ci goście powinni jeszcze kogokolwiek obchodzić? Sięgnąłem po płytę, być może mając w pamięci dobre wrażenie, jakie wywarł na mnie zeszłoroczny singiel (ten zdążył kompletnie wyparować mi z głowy) i okazuje się, że na piętnastolecie kariera Brytyjczyków niejako zatacza koło. Junto najbliżej do ujęcia taneczności z początków twórczości Buxtona i Ratcliffe’a. Widać, że duet bacznie przygląda się młodym rodakom i próbuje nadążać. Niestety mocno konkurencyjnych produkcji jest tu ledwie kilka. Do tych można zaliczyć "Unicorn”, "Never Say Never”, czy "Buffalo”. Ludyczności raczej podziękowano, tej jednak udaje się czasem zdominować parkiet i zdarza popsuć zabawę. Na szczęście dotyczy to głównie albumowych średniaków. Sporo tu natomiast ducha najntisów, trochę dziadowania (intro, "Mermaid Of Salinas”), a bliżej końca potrafi też wkraść się nuda. Jednak przynajmniej połowa tracklisty jest warta zachodu, więc klepnąć panów po plecach nie zaszkodzi. -K.Pytel

Wokół Syro wyrósł olbrzymi hajp (wystarczy wspomnieć tylko o przedpremierowych odsłuchach płyty, mających miejsce w wielu miastach świata), a całkiem możliwe, że wykopany sprzed lat longplej Caustic Window może przebić premierowy materiał mistrza. Ten teaser (a przy okazji opener płyty) nie zapowiada oczywiście kompletnego wyłożenia się Richarda D. Jamesa, ale zmieniającą się non stop siatka elektronicznych neuronów, która owszem robi wrażenie, wydaje się być tylko sugestywnym ćwiczeniem sprzętu. Mimo wszystko liczę na to, że najnowszy krążek nie będzie miał tylko zajebistego opakowania, ale i muzycznie da radę. W końcu pozostało jeszcze jedenaście indeksów, a to znaczy, że trzeba czekać dalej. -T.Skowyra

Na Neon Icon piękno teksańskiej wsi wymieszane jest z dziesiątkami flopów i żenujących pomysłów w sposób tak dokładny, że nie sposób odróżnić które jest które. Pełnoprawny debiut potomka samolotowej pilotki i poskramiacza niedźwiedzi polarnych, noszącego w kieszeni iPhone'a 7, wymyka się klasyfikacjom, więc spełnia swoją podstawową funkcję. Simco zna siedem słów i cztery rymy, którymi opisuje swojego fioła na punkcie wodnej fauny, a w skitach przekazuje nam słowa księżyca. Zaraz po uzależniającym HouseOfPainowym openerze umieszcza najnudniejsze trzy minuty w historii muzyki popularnej ("Kokayne"). Śpiewa na werandzie melancholijne piosenki o nadchodzącej śmierci ("Time"). Na końcu płyty wstawia żenująco chwytliwą dyskotekę, która przypomina nic i wszystko ("VIP Pass To My Heart"), a zaraz potem dorzuca remiks najbardziej rasowego kawałka prezentowanego przez białego człowieka od czasów co najmniej MC Sercha ("How To Be A Man"). Neon Icon to zupełnie przeciętny album, albo środkowy palec, który hip-hop przed chwilą sam włożył sobie w dupę. -F.Kekusz